`Dus jij zegt dat ik van mijn diabetes kan genezen?’

`Dus jij zegt dat ik van mijn diabetes kan genezen?’

Vol ongeloof kijkt G. me aan. Het is September 2012. Ik heb net mijn PNI diploma gehaald en mijn praktijk Oerfit geopend. G. is mijn eerste cliënt met diabetes type 2.

`Natuurlijk kan dat’, zeg ik vol overtuiging. Een rilling van ongegronde twijfel rolt over mijn rug.

G. gelooft er nog niks van en zet een ‘ja-maar’ aanval in. `Mijn ouders hadden diabetes. En mijn zus heeft het. En de dokter zegt…, dus….’ Met een zucht laat hij zijn schouders zakken, overtuigd van zijn onvermijdelijke lot.

Zoekend naar een passend weerwoord herhaal ik langzaam zijn ‘dus’, om er vervolgens woord voor woord aan toe te voegen: ‘Jij.hebt.talent.om.diabetes.te.krijgen’. De traagheid in mijn stem werkt onbedoeld krachtig.

Ik stel hem de vraag of hij Johan Cruijff kent. Zonder op zijn antwoord te wachten ga ik verder: “Die had ook talenten. Johan kon niet alleen goed voetballen. Als tiener behoorde hij ook tot de Nederlandse honkbaltop. Uiteindelijk koos hij voor voetbal. Waardoor hij nooit een tophonkballer is geworden”.

G. laat dit merkwaardige betoog eens rustig op zich inwerken. Ik zie hem worstelen met twijfel over zijn twijfel. Dan, langzaam maar zeker trekken zijn wenkbrauwen op van frons naar verbazing. `Bedoel je te zeggen dat mijn talent zich niet hoeft te ontwikkelen?’

Ik complimenteer hem met zoveel scherpte. `Als jij jouw diabetes-talent geen energie meer geeft, dan zal het steeds zwakker worden’.

`Da’s logisch’, zou Johan gezegd hebben.

Gewapend met dit inzicht gaat G. vol voor zijn herstel. De voeding gaat op de schop: Geen suikers meer voor hem, tussendoortjes behoren tot het verleden. Zijn lichaam reageert snel, de bloedglucosewaarden dalen al na een paar dagen. Periodiek vasten blijkt een uitdagende stap. Maar ook die horde wordt genomen.

Sporten doet hij al. Het liefst rent hij een rondje voordat hij aan zijn stressvolle werkdag begint.

Hij reageert afwijzend als het onderwerp ontspannen en mediteren op tafel komt. Dat zweverige gezever, daar heeft hij niks mee.

Wanneer ik hem uitleg wat de invloed van stress is op zijn bloedsuikerwaarde, is hij bereid de ontspanning een kans te geven. Hij besluit zelf op zoek te gaan naar een geschikte methode. Als ik hem een week later weer zie vertelt hij me lachend dat hij zijn schroom opzij heeft gezet en met zijn vrouw mee naar de yogales is gegaan. `Lig ik daar op mijn kleedje, tussen allemaal vrouwen’, grapt hij nerveus, een vermeende zweetdruppel van zijn voorhoofd vegend. ‘Het voelt wel goed’, erkent hij.

De bloedglucose van G. gaat met rasse schreden richting de gezonde waarden. Zijn huisarts reageert enthousiast en denkt graag mee. De medicatie wordt verlaagd.

Zo zag ik het voor het eerst eigen met ogen gebeuren. In drie maanden tijd wist G. zichzelf om te toveren tot ex-diabeet. Enkel en alleen door het veranderen van zijn leefstijl. Zijn initiële twijfel was omgeslagen in een diep vertrouwen in zijn lichaam.

Onlangs kwam ik G. tegen tijdens een rondje hardlopen in de duinen. Nog altijd is zijn bloedsuikerwaarde zonder medicijnen gezond. Hij laat het 1x per jaar testen. ‘Gewoon, voor de zekerheid’ zegt hij met een brede glimlach en vervolgt zijn weg.



Privacy instellingen

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. In de instellingen kunt u zelf kiezen welke cookies u wilt toestaan of wilt weigeren.

Privacy verklaring | Sluit
Instellingen